Mijn cursist heeft een leidinggevende functie bij de overheid. Een succesvolle baan met veel verantwoordelijkheid. Hij werkt hard, heel hard. Nog een paar jaar en dan mag hij met pensioen. Aan stoppen denkt hij echter nog niet. Ook in de les toont hij een enorme drive. Hard werken. Dat is wat hij (altijd) doet. En met succes, hij heeft er veel mee bereikt in zijn leven.
Maar ondertussen: zijn ademhaling zit hoog. Hij ademt oppervlakkig en veel door zijn mond. Dat betekent dat hij chronisch overademt. Dat soort dingen vallen me altijd direct op. Zijn systeem draait op adrenaline. Op de lange termijn is dat een uitputtingsslag.
Meerdere lessen op rij vraagt hij wanneer we nou eindelijk beginnen met de circulaire ademhaling. Hij heeft duidelijk een doel, dat hij als het even kan zo snel mogelijk wil bereiken. Hij is zeker niet de eerste cursist met ‘haast’. Mijn lesmethode werkt er als vanzelf naartoe. Dat hij voor sneller succes juist moet vertragen, kan ik hem maar moeilijk uitleggen. Het gaat wellicht een beetje teveel in tegen de principes die ons vanaf de basisschool zijn ingeprent. We worden toch een beetje klaargestoomd om als geoliede machine in te maatschappij te functioneren.
Ik pak de leercurve van goede oude Maslow erbij. Dat iets nieuws leren stress en frustratie oproept is normaal. Maar met die stressademhaling ga je niet sneller leren en wordt didgeridoospelen juist lastiger! “Vertraag, en geniet van de leercurve!”
Zijn adem doceren blijft voor mijn cursist lang ingewikkeld. In de eerste lessen heeft hij maar één stand en dat is zo hard mogelijk blazen. Vaak nog midden in mijn uitleg pakt hij zijn didgeridoo. Om weer te proberen. Maar hoe hard hij ook probeert. Zijn spel klinkt eigenlijk niet. Een didgeridoo kan klinken als een eentonige boormachine verderop, of als muziekinstrument met gevarieerde klanken en prachtige zuivere boventonen. Uiteraard streven we naar het laatste.
Hoe mensen zich in de les opstellen, vertelt me veel. De didgeridoo is dan echt een spiegel en is in staat om levens te veranderen. Wil je te snel? Of ben je te gestrest? Dan lukt het vaak totaal niet. Wanneer we beginnen met buikademhalingsoefeningen gaat het beter. Zijn lichaam reageert direct op de veranderde ademhaling, hij kan niet stoppen met gapen. Dat kan meerdere oorzaken hebben, in dit geval het loslaten van spanning. Het lichaam komt in de rest & digest modus en maakt zich klaar om te rusten. Ik vind het tijd om de didgeridoo er weer bij te pakken. En dan ... blaast hij mooie en krachtige tonen. Nog wel met een grote inspanning, maar die komt nu in elk geval uit de buik.
“Je hebt je hele leven al hard gewerkt! Dat hoeft hier even niet…”, zeg ik. Ik zie dat het hem raakt. Hoeveel mensen werken zich uit de naad maar voelen zich eigenlijk niet gezien? Ik laat zien hoe weinig lucht ik gebruik voor een toon uit de didgeridoo en nodig hem uit om ook eens met 10-25% van zijn kracht te blazen.” Dan klinkt een prachtige klank. "Misschien mag je in de rest van je leven ook wel beetje minder hard blazen."
Dat soort bewustwording vraagt aandacht. En aandacht vraagt vertraging. In de vertraging kan hij voelen. Dat is confronterend. Wanneer hij daaraan toegeeft, gaat hij merken wanneer hij hoog en door zijn mond ademt. Hoe moe hij eigenlijk is. En overwerkt. Door zijn ademhaling te sturen, kan hij na jaren van (te) hard werken zijn zenuwstelsel eindelijk weer een beetje tot rust brengen. Een lichaam is een complex systeem dat moeilijk te beïnvloeden is. Met de ademhaling hebben we via het middenrif toegang tot onbewuste processen in het autonome zenuwstelsel. Ik vind dat fascinerend. Vanuit de rust kan mijn cursist bewuste keuzes maken. Ik ben benieuwd! Of hij nu blijft werken of gaat genieten van een welverdiend pensioen. Rust en gezondheid gun ik hem van harte!
In mijn lessen heb ik al vele cursisten uit deze ‘overdrive’ gekregen’. Ook aan jou beste lezer, een gratis advies: word je bewust van de ratrace. En laat je niet gek maken. Haast gaat je leven niet verlengen! ‘Tijd maken’ doe je dus misschien juist door minder te doen.